เราชอบเที่ยว

travel
travel
travel

ผมเป็นคนที่ค่อนข้างขี้เบื่อ ไม่ชอบอะไรจำเจวนลูป หรือการที่ต้องอยู่แค่ในที่เดิมๆ ห้องสี่เหลี่ยม มันทำให้เราคิดมาก คิดนู้นคิดนี่ ผมจึงคิดว่าจะทำอะไรให้สิ่งพวกนี้หายไป และการไปเที่ยวทำให้สามารถเห็นสิ่งรอบข้างมากกว่าอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม การได้ไปในสถานที่ต่างๆ การได้เจอ พบปะผู้คนมากมายที่เราไม่รู้จัก การที่เราได้แบกเป้สะพายกระเป๋าหนักๆ ขึ้นเขาบ้าง หรือ ไปทะเลบ้าง ได้นั่งรถไฟที่ไม่รู้จะถึงเมื่อไหร่ หรือแม้กระทั้งเดิน ไปตามซอกซอยเพื่อให้พบเจอกับอะไรใหม่ๆ ที่บางทีถ้าเราขับรถไปอาจจะไม่ได้เจอมัน มันคือประสบการณ์ใหม่ๆ ที่เราอาจจะเจอได้แค่ครั้งเดียวในชีวิต หรือเป็นประสบการณ์ที่ไม่มีใครสามารถเล่าให้ฟังได้ว่าเป็นยังไง ถ้าเกิดเราไม่เจอมันด้วยตัวเองสักครั้ง

Advertisements

เราชอบถ่ายรูป

take a photo
take a photo
take a photo

มีคนเคยบอกว่าความทรงจำบ้างครั้งก็ออกมาในแบบของรูปภาพ ประสบการณ์บ้างประสบการณ์อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตที่เราเจอเลยก็อาจจะเป็นได้ ผมเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปยิ่งตอนที่ไปเที่ยวนะ อดไม่ได้เลยที่จะเอากล้องถ่ายรูปไปด้วยสักตัว มันอาจจะเป็นเพราะตั้งแต่เด็ก ครอบครัวเป็นบ้านที่ชอบถ่ายรูปกันอยู่แล้วทำให้เหมือนเราถูกปลูกฝังมาตั้งแต่แต่ตอนเด็กๆ เมื่อไปไหนก็อย่าลืมเก็บภาพเอาไว้ ตั้งแต่กล้องยังเป็นภาพฟิล์ม ซึ่งเราคิดว่ามันมีเสน่ห์มาก การที่เราจะกดชัตเตอร์ลงไปหนึ่งครั้งเท่ากับเราต้องเสียภาพไปแล้วภาพหนึ่ง มันเป็นอะไรที่ลุ้นดีน่ะ เพราะพอเราถ่ายก็ยังไม่เห็นภาพอยู่ดี ไม่รู้ว่าภาพนั้นเสียหรือเปล่า แต่ยิ่งลุ้นไปกว่านั้นคือตอนไปล้างถ้ามันออกมาไม่ดีก็คงต้องอาย พนักงานแน่ๆ

จนมาถึงกล้องดิจิตอล ไม่ใช่ว่ามันไม่ดี แต่มันก็มีเสน่ห์อีกแบบ ได้ภาพในแบบที่ต้องการสามารถถ่ายใหม่ได้ถ้าเกิดมันยังไม่ดี แต่ยังไงมันก็คือรูปภาพความประทับใจที่ครั้งหนึ่งเราเคยได้กดชัตเตอร์มันลงไปแหละ

เราชอบเล่นเกม

play game.
play SF.
play PUBG.

ผมชอบเล่นเกมนะ เพราะมันเป็นเหมือนเรื่องราวดีๆในวัยเด็กของผม เกมให้อะไรหลายๆอย่างกับผมไม่ว่าจะเป็น เงิน เพื่อน หรือความรู้สึกดีๆและแย่ๆก็ตาม เกมทำให้ผมรู้จักกลุ่มคนที่ชอบแบบเดียวกันด้วยอีกมากเพราะเกมเป็นเหมือนcommunityขนาดกลางเลยก็ว่าได้ เกมมันสามารถหาเงินบางส่วนให้ผมอีกด้วยในการที่เราขายของในเกมมันสามารถเปลี่ยนเป็นเงินจริงได้ ในวัยเด็กผมแทบจะไม่รู้จักเกมเลย จนพี่ชายของผมพาเข้าสู่วงการ มันทำให้ผมกับพี่สนิทกันมากขึ้น เราเล่นเกมด้วยกันในทุกๆวัน มันเป็นเหมือนเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้นกับผมผมจึงชอบเล่นเกมมากในเวลาที่ผมว่าง

เราชอบอ่านการ์ตูน

อ่านการ์ตูน
อ่านการ์ตูน
อ่านการ์ตูน

ผมชอบอ่านการ์ตูน

ในตอนเด็กๆผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือมาก ไม่ว่าจะนั่งรถไปที่ไหนเจอป้ายอะไรผมอ่านหมด

ไปวัดเจอป้ายหลุมศพชื่อคนตายผมก็ยังอ่าน จนวันหนึ่งแม่ผมซื้อหนังสือการ์ตูนมาให้เป็นหนังสือเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดในที่ต่างๆที่มีอันตรายในหนังสือก็จะแนะนำวิธีหาอาหาร ทำที่พัก ผมติดหนังสือการ์ตูนประเภทนี้มากซื้อมาจนเต็มตู้ พอโตขึ้นก็ไม่ได้อ่านการ์ตูนแนวนั้นอีกเลย จนมาเจอหนังสือการ์ตูนแนวนักเรียนยกพวกตีกันเป็นหนังสือที่เก่ามากตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ซึ่งตอนนั้นผมก็ยังไม่เกิดและหนังสือมีราคาแพงแล้วยังหายากมากเพราะนักสะสมจะเก็บแล้วไม่เอาออกมาขายกันเลยแต่ผมก็หามาจนได้ มันเป็นอะไรที่สนุกมากหรือเพราะเราอยู่ในช่วงวัยรุ่นและเรื่องพวกนี้มันก็เป็นเรื่องที่ผู้ชายทุกคนต้องเจอมันเลยเป็นการเพิ่มสีสันในการอ่านให้สนุกมากขึ้น ผมก็ยังอยากจะ

ต่อสู้เก่งเหมือนพระเอกในหนังสือ พอได้เจอเพื่อนๆที่ได้อ่านและชอบในการ์ตูนเรื่องนี้เวลาเอามันมาพูดถึงนั่งคุยกันในฉากต่างๆก็ยิ่งทำให้ผมยิ่งหลงรักการอ่านหนังสือการ์ตูนมากขึ้น

เราชอบแต่งรถและซ่อมรถ

พ่นสี
rxz
rxz

ผมชอบซ่อมและแต่งรถ

ที่ผมชอบแต่งรถและซ่อมรถเองนั้นเพราะว่าในปัจจุบันนี้ร้านซ่อมรถหรืออู่ต่างๆคิดค่าบริการหรือค่าซ้อมแพงมากๆ ผมจึงเริ่มที่จะศึกษาและทำมันด้วยตัวเอง โดยเริ่มจากเรื่องที่ง่ายๆก่อน เช่น

การเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง น้ำมันเฟืองท้าย เปลี่ยนไฟหน้าและไฟท้ายและอื่นๆ พอเริ่มชำนานและเก่งมากขึ้นผมเลยตัดสินใจรื้อรถมอเตอร์ไซค์ของผมเอง แยกออกมาเป็นชิ้นๆ และทำการปรับแต่งใหม่ทั้งหมดเช่น พ่นสี ขัดเงา เปลี่ยนคาบูเรเตอร์ ลูกสูบ และส่วนอื่นๆ โดยลองผิดลองถูกด้วยตัวเองแต่ส่วนไหนที่เกินความสามารถก็ต้องใช้เวลาในการศึกษากว่าจะเข้าใจในกลไกลและเรื่มลงมือทำก็นานพอสมควร ผมคิดว่าการณ์ที่ได้ลงมือทำสิ่งที่ตัวเองอยากศึกษาและอยากทำนั้นเป็นสิ่งที่สนุกมาก และมันจะเป็นความรู้ติดตัวไปตลอดชีวิต เวลาเห็นรถเพื่อนๆเสีย ผมก็สามารถและแนะนำในการที่จะซ่อมมันให้ จะได้ไม่ต้องไปเสียเงินและเวลาในการไปที่อู่ ต่อไปผมจะลองรื้อรถเก๋งของพ่อผมดู

และจะลองประกอบมันกลับเข้าไปใหม่แล้วมารอดูกันว่ามันจะเหมือนเดิมและขับได้รึเปล่า

เราอ่าน One Piece

best manga.
Then

มังงะเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ผมชอบอ่านมาตั้งแต่เด็ก เอาจริงๆก็อ่านหลายเรื่องเลยนะ แต่ถ้าชอบที่สุดเลยก็คงวันพีซนี่แหละ วันพีซคือการ์ตูนที่ดีที่สุดในโลกนี้แล้วก็ว่าได้ อาจจะดูเวอร์เกินไปแต่สำหรับเราแล้วมันเป็นแบบนั้นจริงๆ  แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นการ์ตูนที่มีเวอร์ชั่นอนิเมะที่ห่วยที่สุดเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราขอพูดถึงแต่เวอร์ชั่นมังงะก็แล้วกัน เราอ่านเล่มนี้ตอนแรกก็ ป.3-ป.4 แล้วล่ะมั้ง สมัยที่เริ่มอ่านหนังสือออกบ้างแล้ว จำไม่เหมือนกันว่าเล่มที่เท่าไรแต่พอได้อ่านเล่มนั้นมันทำให้เราต้องไปหาตามอ่านตั้งแต่เล่มแรกเลยที่เดียวและวันนั้นเราก็ซัดเกือบสิบกว่าเล่มได้เลย ตั้งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้ การ์ตูนเรื่องนี้ก็ยังคงไม่จบลง มันเหมือนกับว่าเราได้โตมากับเรื่องนี้จริงๆ ตัวละครพัฒนามาด้วยกันกับตัวเราจริงๆ อีกอย่างนึงเลยก็คือ การออกมาตอบคำถามแฟนๆในเล่มต่างๆ เรารู้สึกทึ่งกับสกิลการแถของอาจารย์โอดะ(คนเขียน)จริงๆ ว่าเห้ยแบบนี้ก็ได้หรอ ซึ่งมันกลายเป็นเสน่ห์ของเรื่องอีกแบบนึงไปเลย จนถึงนี้เราเองก็ยังอ่านเรื่องนี้ต่อไป แต่ตอนนี้ยอมรับเลยแหละว่ามีอ่านเว็บแล้วหลังๆมานี้แต่ถึงอย่างนั้นรวมเล่มออกเมื่อไรเราก็จะไปซื้อมาเก็บอย่างแน่นอน สำหรับใครที่ไม่เคยอ่านเรื่องนี้ ชีวิตคุณจะขาดความสนุกอีกหนึ่งอย่างไปเลยนะ อาจจะดูเวอร์แต่เชื่อเราเถอะมันสนุกจริงๆ

เราฟัง Metal

Death to all but metal.
Metal for life.
First step.

สมัยเด็กๆ จะมีผู้ชายคนนึงขับรถไปส่งเราที่โรงเรียนทุกๆวัน และแต่ละวันระหว่างทางผู้ชายคนนั้นจะเปิดเพลงอะไรก็ไม่รู้ที่เด็กคนนึงไม่สามารถจะเข้าใจมันได้ แต่นานๆเข้าเราก็ร้องตามได้เฉยเลย และผู้ชายคนนั้นคือพ่อเราเอง จนอายุของเราเพิ่มขึ้นมาสักหน่อยนึง เราจึงได้รู้ว่านั่นคือ ดนตรีแนว Hard Rock พอเราเข้าชีวิตช่วงมัธยมเราก็ได้กลุ่มเพื่อนที่ฟัง Hard Rock เหมือนๆกัน แต่นานๆเข้าจาก Hard Rock ก็กลายเป็น Heavy Metal ด้วยความที่แนวตรีที่ดิบกว่า จังหวะRiff กีตาร์ก็เท่ การรัวกระเดื่องคู่สุดมัน ตอนนั้นรู้สึกได้เลยว่าแนวเพลงประมาณนี้ ดนตรีหนักๆประมาณนี้ นี่แหละใช่เลย นี่คือดนตรีแห่งชีวิตสำหรับเราเลยก็ว่าได้  สมัยมัธยมคนอื่นอาจจะชวนเพื่อนไปเล่นเกมบ้าง ไปเที่ยวโน่นนี่ แต่ของเราคือการไปงานคอนเสิร์ตเมทัล พวกเราไป Mosh กัน และถ้ายิ่งเป็นงานคอนเสิร์ตใต้ดินจะยิ่งมันสุดเหวี่ยงไปเลย หรือไม่พวกเราก็จะรวมกันที่บ้านใครสักคนแล้วทั้งคืนนั้นจะมีแต่เพลงเมทัลกันทั้งคืนและพอถึงช่วงที่เป็นท่อนBreakdown พวกเราก็ Mosh ใส่กันเองอย่างบ้าคลั่ง หากคนภายนอกมองอาจจะเหมือนกำลังตีกัน แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ การ mosh เป็นเรื่องปกติของสังคมเมทัลอย่างนึง  ตัวเราเองก็อยากให้คนลองเปิดใจฟังเพลงแนวนี้ ไม่จำเป็นต้องชอบ หรือ รักมันก็ได้ แต่อย่างน้อยๆก็อาจจะได้รู้จักกับคำว่า Heavy Metal